21-daagse watervasten | Dag 13

Dit is een bar slechte dag. Het lijkt alsof de vasten zich tot nu toe heeft opgebouwd tot deze dag, om me nu compleet tot stilstand te brengen. Waar ik gister na een paar uurtjes bedrust mijn draai wel weer kon vinden en de hoofdpijn me met rust liet, daar kan ik vandaag niks anders dan me volledig overgeven aan de fysieke ongemakken. De pijn in mijn hoofd begint in de holtes van mijn neus en trekt door naar de voorkant van mijn hoofd. Ik voel me grieperig, mijn keel doet zeer en zo nu en dan word ik overvallen door vlagen van misselijkheid.

De angst voor het overschrijden van de grens

Ondanks deze grieperige staat, kost het me in het begin van de dag de grootste moeite om in mijn bed te blijven liggen. Mijn hoofd heeft bedacht dat ik nu over de helft van de vasten ben en dat het tijd is voor meer energie. Dat het mooi is als er wat uit mijn handen komt, dat ik de vruchten van het vasten ga plukken. Tot drie keer toe hijs ik mezelf uit bed om vanuit mijn luie stoel wat werk te verrichten. Het lukt niet. Ik voel me ziek, ziek zoals ik me in jaren niet heb gevoeld. Zal dit dan de echte detox zijn? Het moment dat zo lang opgeslagen toxinen het lijf verlaten? Of, en die angst overvalt me in de middag, ben ik een grens overschreden?

De gedachten maken me angstig

Een paar van de uren die ik op bed lig, zijn angstig. Niet zozeer omdat ik er lichamelijk zo slecht aan toe ben, maar meer omdat mijn geest een loopje met me neemt. Het is niet zo dat ik op dat moment bang ben om te sterven, maar toch voel ik de angst om dood te gaan. Op sommige momenten voel ik me wiebelig en -wederom- lichamelijk voel ik wel dat ik niet neer zou vallen, maar mijn angst was om buitenwesten te raken. Al deze angsten, al deze gedachten, ze speelden zich af in mijn hoofd. Er was geen écht sprake van gevaar, het was slechts mijn geest die het daar, terwijl ik kalmpjes lag te herstellen in mijn bed, van me over nam.

Kalmte

Inmiddels had ik het besluit genomen om de rest van de dag mijn bed niet meer uit te komen. Ik had wat kaarsjes aangestoken in mijn slaapkamer, een wierook stokje brandde en een zacht pianomuziekje verwarmde de achtergrond. Zoals een paar keer eerder tijdens deze watervasten, waren het de Wim Hof-ademhalingsoefeningen die me kalmeerden. Vanuit een foetushouding begon ik traag met een diepe ademhaling. Mijn gedachten verdwenen langzaam maar zeker naar de achtergrond en mijn innerlijke wereld betrad het toneel. Ik ging op mijn rug in bed liggen en gaf me volledig over aan de ademhalingsoefeningen. Hoe lang het heeft geduurd weet ik niet, maar na de oefeningen voelde ik me kalm en goed genoeg om een boek te gaan lezen.

Doel en weg zijn één

Eén van de eerste zinnen die ik las in het boek was ‘doel en weg zijn één’. Raak. In dit proces is het zó mooi om vanuit deze Boeddhistische wijsheid te leven, maar tegelijkertijd zó lastig. Het vasten komt met behoorlijk veel ongemakken, zowel fysiek als mentaal en ik denk dat we als mensen gewend zijn om deze ongemakken zo snel mogelijk weg te willen poetsen. Terwijl juist in het doorleven van het ongemak waardevolle lessen zitten. Vandaag kon ik geen kant op. Een pijnstiller was geen optie, dus moest ik door mijn ongemak. En wat gebeurde er? Het ging voorbij. Alles gaat voorbij. Alles gaat voorbij, dus waarom zou je niet meer stilstaan bij datgene wat er op dat moment is?

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 13! Hier lees je het verslag van dag 14 & 15💧

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *