21-daagse watervasten | Dag 14 & 15

Poeh deze twee dagen heb ik echt even bij moeten komen van de pittige dagen afgelopen weekend. Ik voel me echt een beetje leeg, kom tot weinig en heb ook nergens zin in. Lichamelijk voel ik me weer een stuk beter, al blijft de hoofdpijn me zo nu en dan bezoeken. Ik heb niet het gevoel dat de elektrolyten die ik gebruik iets doen, dus heb ik ervoor gekozen om ze meer te nemen. Daarnaast is de smaak echt te heftig voor nu. Een glas met wat druppels elektrolyten komt samen met een vlaag van misselijkheid. En na dit weekend ga ik daar even niet vrijwillig voor kiezen.

Rollercoaster aan emoties

Ik ben zo bezig met wat het uiteindelijk effect van deze watervasten gaat zijn, dat ik er op dag veertien bijna agressief van word. Of nou ja, bijna. Ik voelde opnieuw een hoop agressie en boosheid. Er is daadwerkelijk geen peil te trekken op hoe mijn eczeem zich ontwikkelt. En ik ben er klaar mee om daar steeds maar mee bezig te zijn. Ik wil dat het me met rust laat! Ik wil er vanaf en vrij zijn. In mijn schriftje begin ik wat te schrijven, maar het zijn geen woorden die ik hier kan herhalen. Voor de tweede keer tijdens deze watervasten voel ik een intense boosheid (de eerste keer was op dag 6), die ik ditmaal dus op schrift uit. Ik wil alles wel doen, alles wel laten, maar smacht naar een teken dat ik op de goede weg zit! 

De laatste week is ingegaan

Dat teken lijkt tot nu toe nog niet te komen. Ik bedaar weer wat en besef me dat door dit soort gedachten de boventoon te laten voeren, ik het proces waar ik nu in zit aan me voorbij laat gaat. Vanaf nu is het nog een kleine week totdat ik de éénentwintig dagen heb bereikt. Het lijkt dichtbij, maar ook zo ver weg. Ergens ben ik bang dat de laatste loodjes het zwaarst gaan wegen. Zo nu en dan wat afleiding zoeken is fijn, maar met meer aandacht naar datgene kijken wat er zich in me afspeelt, dat voelt ook goed. Geeft rust. Ik ben op een bijzondere manier aan mezelf en mijn ontwikkeling aan het werken en dat maakt me trots.

Eten

Ondertussen komen er steeds vaker gedachten van eten langs. Ze zijn niet zo hevig dat ik er direct aan toe wil geven. Het idee dat dat niet kan, helpt ook. Als ik deze vasten wil doorbreken, dan zal ik dat voorzichtig moeten doen. Mijn maag en darmen liggen inmiddels lekker te slapen en als ik ze zou verrassen met mijn favoriete eten, dan kan ik er zeker van zijn dat ik daarna buikpijn krijg. Toch…ik denk steeds vaker aan sushi! Oef…wat kijk ik uit naar de lieve jongen van Thuisbezorgd die op zijn elektrische fiets naar me toe komt fietsen. Misschien geef ik hem wel een knuffel als hij over een paar weekjes met zijn tasjes vol heerlijk sushi met zalm en avocado voor mijn deur staat.

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 14 & 15! Hier lees je het verslag van dag 16💧

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *