21-daagse watervasten | Dag 9

Vandaag is een gekke dag op deze éénentwintig daagse reis. Na zeven nachten slechte slaap, kon ik vannacht eindelijk weer eens de slaap vatten. Rond een uur of elf viel ik in een diepe slaap. Tegen de klok van vijf werd ik wakker en vanuit het niets kwam de gedachte in me op dat een naaste van me was overleden. Allerlei beelden flitsten door mijn hoofd, het lichaam, de begrafenis, de mensen… De tranen stroomden van mijn wangen op het kussen en het verdriet leek niet te stoppen. Ik liet het maar komen, ergens voelde het ook fijn om dit verdriet los te laten. Na een tijdje bedaarde mijn geest weer langzaam en viel ik opnieuw in slaap. Rond acht uur in de ochtend was het wel gedaan met het slapen en maakte ik me op voor de dag.

De honger houdt aan

Deze dag begint eigenlijk direct met honger. Mijn maag laat duidelijk van zich horen en doet zelfs pijn. De honger is heftiger dan de dagen hiervoor, wat ik vreemd vind, want in de meeste verhalen las ik dat het hongergevoel na de vijfde dag ongeveer het laat afweten. Nou, laat ik weer eens de uitzondering op de regel zijn. Maar eens kijken hoe het morgen is (thumbs up!). Naast de honger voel ik me vandaag ook zwaar en moe. Een beetje lethargisch. Het zou het beste zijn om de hele dag lekker wat om te hangen en te mediteren, maar er heerst ook een onrust in me. Toegeven aan de moeheid lukt me niet, ik loop wat met m’n ziel onder de arm vandaag. Het duurt tot in de loop van de middag totdat ik eindelijk rustig op bed ga liggen om wat voor me uit te staren.

Verdwaald in het midden van de vasten

Deze negende dag voelt als een zware. Ik ben al een eind op weg, negen dagen zonder eten is niet niks. Maar toch is het einde ook nog lang niet in zicht. Waar het me de eerste week goed lukte om slechts één dag vooruit te kijken, betrap ik mezelf er nu op dat ik continue vooruit aan het kijken ben. En dat geeft me geen moed. Ik besef me dat mijn geest het aan het overnemen is en het me moeilijk maakt. Op dit moment is opgeven geen optie, ik ben erop gebrand mijn lichaam de tijd te geven te herstellen. Nu stoppen zou voor mij als onzinnig voelen, ook omdat ik weet dat ik niet op korte termijn weer zo’n lange vasten ga starten.

Wim Hof ademhalingsoefeningen

Toch, het fijne van een dag is dat er altijd wel een moment komt met een andere energie, een idee of afleiding. Vandaag kwam die tijdens de Wim Hof ademhalingsoefeningen. Sinds ik ben gestart met de vasten, lukte het me niet om echt diep te gaan met de ademhalingsoefeningen. Ik voelde me er te onrustig voor. Vandaag was het moment om weer vanuit volledige rust de ademhaling in te gaan. Meerdere rondes deed ik achter elkaar en ik voelde mezelf uit mijn lijf glijden. Het vasten -wat me vandaag echt de héle dag bezig heeft gehouden- was er niet. Het enige dat er was, was ik met mijn ademhaling en de heerlijke ontspanning en visioenen die met de oefening komen. 

Deze blog schrijf ik kort na de oefening en het voelt nu alsof de dag helemaal niet zo pittig was. En dat is best fijn, zo vlak voor het slapen gaan. Nu maar eens kijken wat deze nacht brengt en dan ga ik kalmpjes op naar dag tien! Bijna op de helft…😇

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 9! Hier lees je het verslag van dag 10 💧

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *