Lente in mij

De woorden dansen de hele dag door mijn hoofd. Er is geen houden meer aan. De kunstenaar in mij kruipt langs mijn ruggengraat omhoog en wil spelen. Met woorden, toonladders en kleurpotloden. Lezen, schrijven, zingen. Ondertussen blaast de zee haar adem uit over de camping. De geluiden van de mensen lijken hier niet te horen en ik heb het liefst dat ze vervliegen met de wind van het land. Met de zingende vogels om me heen, besef ik me op deze plek eens te meer dat ik leer luisteren. Sardinië nodigt me uit om zonder oordeel een stem te geven aan mijn eigen geluid.

Vervellen

De vellen van de plataan bomen hangen losjes om te stam. De ene boom lijkt al haar vellen al te hebben losgelaten, terwijl een andere net is begonnen met het zich ontdoen van overbodige lagen. Ik laat mijn ogen langs alle bomen in mijn blikveld glijden en vraag mezelf af met welke boom ik mezelf het beste kan identificeren. Hoeveel vellen heb ik al losgelaten in deze reis? Terwijl ik mezelf de vraag stel, besef ik me hier nooit een antwoord op te kunnen geven. En dat besef geeft de rust waar ik – misschien toch wel – naar op zoek was.

De ander

Het zijn de woorden van een ander die het mij ingewikkeld maken. Ik stond de stem van een ander toe om zich in mijn gedachten te vestigen. Zonder dat ik het doorhad drukten ze een stempel op dat wat ik doe. Het maakt me onzeker. Reizend door Europa, in een camper die mijn tempel is geworden, lijk ik meer vat te krijgen op het spel van het leven. En dat maakt dat ik zo stadig aan in staat ben naar de stem van de ander te kunnen luisteren zonder hem in alle gevallen voor waarheid aan te nemen. Datzelfde gebeurt wanneer ik luister naar mijn eigen stem.

Pijn

In deze reis ervaar ik veel pijn. Pijn in mijn hart, pijn in mijn been, pijn in mijn voet. Losgesneden als ik ben van het systeem dat ik ken, voelde ik me de afgelopen maanden gedwongen anders naar deze pijn te kijken. Ik besloot naar de pijn toe te gaan. Een andere mogelijkheid was om rechtsomkeert te maken naar huis en me voor de zoveelste keer melden bij de zorg in Nederland. Ik wilde door in deze reis, dus gaf ik mijn pijn een stem. Niet langer was ik deze pijn, maar nam ik er afstand van en bekeek haar met mildheid. Dag in dag uit een stapje verder, op naar het onbekende. Dag in dag uit luisteren naar de stem van mijn pijn. Tranen wisselden zich af met grootse grijnzen.

Koester

Ik ben niet pijnvrij. Toen ik afgelopen zomer vertrok, was mijn verwachting dat alles anders zou worden. Beter natuurlijk. En alles is anders aan het worden. Beter, natuurlijk. Maar niks wordt zoals ik verwachtte dat het zou worden. Een diep besef dat ik nooit iets zal weten vermengd zich met een oeverloos vertrouwen in het pad van mijn leven. Ik weet dat alles goed is, al ervaar ik dat niet altijd zo. Mijn inzichten en nieuwe perspectieven, ik koester ze. Ik zorg voor mijn lijf zoals ik nooit eerder deed en sta open voor de verbinding tussen lichaam, geest en ziel. De lente is begonnen, ook in mij.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *