Wordt vervolgd

Tussen de radijzen op de akkers van de Elzas kwam ik opnieuw uit de kast. Ik was het niet van plan, maar zag geen andere uitweg. Je moet van goede huize komen wil je mij zo op de zenuwen werken zoals Mohamed doet. Deze man uit Algerije sleurde me mee in zijn zoektocht naar liefde. De zo ongeveer tien afwijzingen die ik hem de dag ervoor gaf waren niet voldoende. Hij bleef doorgaan met zijn ongepaste gedoe.

Dus schudde ik hem wakker.

Ik legde de situatie aan hem uit, daar in de modder. Kort, maar krachtig. In de uren die volgde sprak hij niet meer tegen me. Toen kwamen er weer wat woorden, al was elk woord uitsluitend gericht op welke groente ik moest oogsten. Hij was ook van taal veranderd. Geen Engels meer, alleen nog maar Frans. D’accord. Tevreden als ik was met dit resultaat, was er ook teleurstelling. Ik was graag het gesprek met hem aangegaan.

De Fransen en hun taal

Gelukkig was Julian er ook tussen de radijzen. Deze Fransman was in alle opzichten anders dan Mohamed. Julian leerde me wat korte zinnen in het Frans en bleek buitengewoon geïnteresseerd in de volgens hem romantische en middeleeuwse Nederlandse taal. Zijn vrouw is Pools, waardoor hij weet wat het is om je in gezelschap buitengesloten te voelen. En inmiddels weet ik het ook. Na woensdag begon het weekend van Julian en zat ik aan tafel met een groep Fransen die het gesprek in het Frans voerden. Dat was naast die gedoetjes met Mohamed een tegenvaller.

Au revoir?

Vanmorgen werd ik wakker en kwam de gedachte in me op deze plek eerder dan gepland achter me te laten. Mohamed doet het goed in mijn allergie en de gesprekken in het Frans zullen de komende week weer volledig aan me voorbij gaan. Maar ja. Een reis als deze kan niet alleen maar groots, bijzonder en meeslepend zijn. Er horen ook lastige en ingewikkelde momenten bij. Ik zal er van leren.

Blaffende hond

Na een yoga-sessie van de fantastische Cole Chance (die alles behalve in mijn allergie zit) besloot ik te blijven. Ik haalde wat verse groente om een lunch te maken. Bij de opslag stormt er een blaffende Franse hond op me af. Hij bijt me niet. Mathieu, de eigenaar van de boerderij, schiet me te hulp en jaagt hem weg. ‘How are you, Ellen? Do you need anything?’. Ik praat even met hem en laat hem weten dat alles oké is. ‘How is Mohamed?’, vraagt hij voorzichtig. En dat is fijn. Want zonder dat ik mijn gezeur uit hoef te spreken over de Algerijnse WOOFF’er, merk ik dat deze vriendelijke man het begrijpt.

A suivre.

1 Comment Wordt vervolgd

  1. Marcel 04/09/2018 at 09:29

    Leuk geschreven Ellen. Sterkte met al die blaffende types om je heen, WOOFF ze nog even. Gr. Marcel

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *