Droom en stroom

Op de basisschool maakte ik een werkstuk in een schrift over Toetanchamon. Om me te verdiepen in de materie haalde ik in de bibliotheek boeken over Egypte en farao’s. Ondertussen, als er niemand keek, scheurde ik voetbalplaatjes uit een tijdschrift. Met de boeken in de fietstas van mijn moeder en de plaatjes van Dani in mijn binnenzak fietste ik naar huis. Met mijn buit trok ik me terug op mijn zolderkamer. Op mijn bureau stond een bakje met pennen en kleurpotloden. Terwijl ik het verhaal van een oudheid op schrift zette, waande ik me alleen. De tijd bestond niet. Wist ik veel wat flow was.

Lege tijd

Opnieuw bestaat de tijd niet. Opnieuw maak ik werkstukken in een schrift en schrijf en teken ik de bladzijden vol. Ondertussen besef ik me mijn droom te leven. In mijn droom was er Italië, een hutje op de hei, schrijven, wijn. Een romantische droom, zo leek het. Nu sta ik met mijn hutje op wielen in Assisi en schrijf ik. Het regent, ik zit op een sober dieet en de douche op de camping is kapot. Een droom die wordt geleefd in de werkelijkheid is nooit zoals het plaatje in je hoofd. Hij is rijker, voller, echter. Dit besef dringt langzaam maar zeker mijn bewustzijn binnen. Ik word me bewust van dat wat mijn onderbewustzijn al wist. En precies dát, zie ik nu, is het waardevolle kenmerk van de werkwijze van Annette Wessels van De Klinker. Al dertig jaar slaat haar creatieve manier van werken aan bij menig zoekende ziel.

Het vergulde nest

Vandaag start haar project ‘Il Nido Dorato’ (Het vergulde nest) bij Ca’Palazzo in Pergola. Een groep van vijftien studenten en twee docenten van het Cibap worden hier twee weken lang onder haar bezielde leiding begeleid bij het laten ontwaken van hun creatieve kracht. Ik ben er ook. Als schrijver. Ter voorbereiding belde ik Annette en ik vroeg haar of er ook een programma is, een daginvulling.

‘Nou, op dag één gaan we naar Urbino. Daar krijgen we een rondleiding op de academie, drinken we koffie bij de beste koffietent en eten we ijs bij de beste ijstent. Het is een prachtige stad! Nou, en dan op dag twee…’. Vol enthousiasme krijg ik een uitleg van dag twee. Aangezien het project veertien dagen beslaat, onderbreek ik haar.
’Annette, mag ik aannemen dat er geen programmaboekje is?’
‘Tsjah, dat vragen ze op die school nou ook altijd. Het doel is bekend, namelijk de vier belangrijkste vaardigheden voor de 21e eeuw leren. Verder valt er niet zoveel te plannen in Italie. De locaties en de mogelijkheden zijn vaak pas laat bekend en dus is het improviseren.’

De vier vaardigheden waar Annette me over verteld zijn creativiteit, kritisch denken, samenwerken en communicatie. Ik ben nieuwsgierig en laat me graag verrassen hoe is om te het werken aan deze vier vaardigheden in het land van ‘La dolce vita’.

De verstrooide kunstenaar

Wie nu denkt dat aan de slag gaan met Annette kant nog wal slaat, heeft het mis. De methode van Annette kenmerkt zich door een ondoorzichtige stap voor stap doordachte opbouw en wordt gesterkt door haar visie. Dat hij niet is uitgewerkt tot een transparante methode is de sterkste kracht ervan. Want alleen op die manier lukt het om de innerlijke criticus te sussen. De stem die we allemaal in ons hoofd hebben en die ons zo vaak oplegt wat we zouden moeten doen of juist vooral niet moeten doen. Annette moet van bureaucratie dan ook niks weten (‘kost alleen maar geld’) en al geeft ze zo nu en dan flink af op het onderwijs, je voelt aan alles dat deze bijzondere vrouw een groot hart heeft voor de ontwikkeling van de mens.

Schrijven en onderwijs

Voor mij breekt een bijzonder moment aan in mijn reis. Er lijkt langzaam maar zeker wat op zijn plek te vallen. Doordat ik zoveel lege tijd heb, begint het te stromen. Door te schrijven, te tekenen, te zingen en te dansen verdampt mijn innerlijke criticus en komt er een creatieve stroom op gang. Mijn ‘muze’. Deze muze brengt me nu in Pergola, bij degene waar ik voorafgaand aan deze reis al zoveel van leerde. Het brengt me bij een project waar onderwijs en schrijven bij elkaar komen. Het brengt me op een plek waar ik kan zijn wie ik ben. Precies zoals ik me mijn laatste ecstatic dance feestje voorstelde: ‘Hi, I’m Ellen. I’m a writer and a teacher.’

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *