Jong volk

Foto door Pepijn Spijker

Ze willen dralen. Het nest verlaten en de toekomst ontmoeten. De hoge houten deuren die ze zien in de straten van Pergola laten de studenten weten dat welke deur ze ook kiezen, het de goede is. Dat wat zich achter de deur verscholen houdt, past bij hun pad. De held in hun dient zich aan. Ze voelen de moed om uit te vliegen. Staan open voor avontuur. Het nest is veilig, daar liggen de wortels van hun boom. Nu vertrouwen ze op zichzelf en durven ze te bloeien. Ook zorgen ze voor elkaar, is er harmonie, warmte, zijn ze nederig. En, niet als minste zeggen ze: ‘Ik ben trots’.

Trots

Ik ben ook trots. Op een groep mensen, studenten, die ik amper ken. Terwijl ik kijk hoe ze ragfijn kippengaas omtoveren tot een beeld, vol overgave een oude fiets uit elkaar halen en met gouden slierten staal versieren, zie ik dat Annette niks ontgaat. In haar speelplaats in Nieuwleusen zijn ze begonnen. Naar aanleiding van de Bronzen Dorati werken ze aan het thema ‘Het vergulde nest’. Er ontstonden woorden, vragen en ideeën voor het beeld waar ze hier in de werkplaats aan verder werken. Voor Annette was één vraag belangrijk: ‘Sta je open voor persoonlijke groei?’ En of ze ervoor open staan. Annette mag alles aan ze vragen.

Creatieve broedplaats

Onderwijl de studenten zich met volle teugen ontwikkelen, houden ze de droom van Wijnand Luttikholt in leven. Hij kocht laatst een verlaten meubelfabriek in het centrum van Pergola. Een immense ruimte, waar hoge stalen deuren, een betonnen vloer en oude pracht de ziel van de kunstenaar verwennen. Een broedplaats van creativiteit mag deze plek worden. Het is de hoop van Wijnand om daar creatievelingen de kans te geven zich te ontwikkelen, als kunstenaar, schrijver, muzikant, wat ook maar.  En al lijken de bewoners van het dorp zelf nog niet doordrongen te zijn van het moois dat ze in handen hebben, de studenten voorzien de droom van Wijnand van verse zuurstof.

Hoop doet leven

De jongelui uit Nederland hebben liefdevol bezit genomen van de straten van deze stad. Door hun luidkeels zingen voor de jarige Italiaanse buurvrouw wekken ze de nieuwsgierigheid van het lokale volk. Met hun eigenheid zetten ze hier een verandering in gang. En dat geeft hoop. In het nieuwe essay van Joke Hermsen las ik over hoop. Zo mooi, ze citeerde Bloch: ‘Alleen gevoelens van hoop en verwachting kunnen de mens aansporen geen genoegen te nemen met de status quo, de gebaande paden te verlaten en zowel onszelf als de samenleving duurzaam verder te ontwikkelen.’ En even later: ‘Hoop is bittere noodzaak om in verzet te komen en niet langer zwijgend in te stemmen met het huidige beleid’. Rake woorden, zeker in de groei die ik doormaak in deze reis.

Leraar en leerling

Terwijl Annette op de picknicktafel staat en de groep vanaf de bankjes naar haar opkijkt, zegt ze: ‘Ik ben een leraar en een leerling.’ Annette heeft lange tijd geleden het gebaande pad verlaten en is nog altijd in ontwikkeling. ‘Willen jullie mijn leraar zijn?’ is haar vraag. Volmondig stemt de groep ‘ja’. En ze nemen hun taak uiterst serieus. ’s Avonds speelt Annetti Spaghetti een potje pesten met de groep. ‘Als ik een twee opgooi, mag ik zeggen wat het wordt toch?’. Met engelengeduld leggen haar leraren voor de zoveelste keer de regels uit. Een gniffel, glinstering in haar ogen, haar handen roffelen op tafel. Ik zie een gelukkige vrouw. En als ik in de spiegel kijk, zie ik die ook. Vijftienduizend kilometer reed ik door Europa, om me eens te meer te beseffen hoe mooi het is omringd te zijn met jong volk.

Jong volk. Leeftijd speelt geen rol.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *