Wil je met me spelen?

Foto door Pepijn Spijker

In Tarifa zei Franco tegen me: ‘Ik wil weer spelen’. Gewoon spelen, zonder doel. Zonder streven naar beter of meer. Spelen zonder beloning. Daarover zei Annette laatst tegen me: ‘Belonen is de vijand van zelfonderzoek’. Deze vrouw heeft de wijsheid in pacht, geloof mij. In mijn reis leer ik opnieuw te spelen. Spelen zonder dat ik er iets van vind, want op mijn handelen volgt geen beloning. Anders dan mijn eigen trots. Het schrijven van deze stukken doe ik, omdat ik het leuk vind. Omdat het stroomt, omdat ik wil delen. Niemand vraagt mij te schrijven, niemand weerhoudt mij ervan te schrijven.

Het spel

Eerlijk is eerlijk, gemakkelijk vind ik het niet om mijn spel de vrije loop te laten. Zingen, schrijven, tekenen. Dat is mijn spel. Allemaal uitingen van mijn creatieve stem, waarvan ik niet anders gewend ben dan deze te beoordelen. ‘Mooi, kan beter, prachtig, raar.’ Leer maar eens iets níet te beoordelen als je in het onderwijs werkt. Toch krijg ik langzaam maar zeker de kunst van het spelen onder de knie. Het begon als een gedwongen lummelen, want mijn lijf had er niet zoveel zin meer in. Vanuit het lummelen begon ik weer te spelen. En al is mijn lichaam nog herstellende, ik vind mijn geluk in het spel. 

Wat is jouw spel?

De grote lijnen

Dit stuk schrijf ik vanaf de zolderkamer waar ik vroeger zoveel speelde. De afgelopen dagen was ik even thuis in Friesland en nam ik samen met mijn familie afscheid van mijn dierbare tante. Zij dacht in grote lijnen. Als die staan, volgt de rest vanzelf. Vertrouwen hebben in dat wat er dan ontstaat. En precies zo ontvouwt zich mijn reis. De grote lijnen stonden, het zaadje was geplant en de wens om te ontdekken hoe ik anders zou kunnen leven was vol aanwezig. Vanuit die gedachte stapte ik in de camper. Er was geen plan, geen route en zeker geen begroting. Alle wegen lagen voor me open en elke keuze die ik maakte was goed. Het vertrouwen dat deze reis mij geeft, laat zich horen in mijn muziek.

Samen spelen

De afgelopen dagen waren de mogelijkheden om het spel zich te laten ontvouwen oneindig. Op de piano in mijn ouderlijk huis speelde ik mijn nieuwe liedjes. Met het pas gekochte speelgoed van mijn neefjes op de rommelmarkt maakten we een landingsbaan. En terwijl ze bij me op schoot zaten, probeerde ik deze rakkers uit te leggen dat samen spelen leuker is dan alleen. Dat het niet uitmaakt wie het speelgoed heeft gekocht en dat het niet de bedoeling is om elkaars speelgoed kapot te maken. Mijn nichtje van twee probeerde ik het woord ‘ja’ aan te leren. Daar bleek ze nog niet aan toe. Tussen de bedrijven door bakten we een bananenbrood. De eieren eindigden op de schone vloer van oma.

Wens

In het vliegtuig terug naar Bologna zal ik naast mijn mijn zus en mijn neefje zitten. In Italië gaan we rustig verder met samen spelen. Ik besef me dat spelen terwijl de dagen leeg zijn, niet zo moeilijk is. Spelen als er wat op de agenda staat, dan wordt het ingewikkeld. Dus nu het einde van mijn reis in zicht komt, komt er ook een nieuwe wens. Een nieuwe droom. In grote lijnen staat hij. De rest volgt vanzelf. Ik wil blijven spelen, zonder oordeel en zonder streven. Ook wil ik anderen meenemen in mijn spel.

 

Dus. Wil je met me spelen?

2 Comments Wil je met me spelen?

  1. Irene 29/04/2019 at 23:10

    Heel graag
    Samen spelen lijkt me te gek!!

    Reply
  2. Jelte 30/04/2019 at 11:39

    mooi geschreven Ellen.

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *