Als je haar maar goed zit

Het was altijd lekker om naar de kapper te gaan. In Groningen had ik mijn vaste kapper. Fabrizio in de Folkingestraat. Soms lukte het me om het advies van zes weken tussen twee knipbeurten in op te volgen, maar meestal werd het iets meer. Altijd kwam dat moment dat het niet meer kon en dan maakte ik een afspraak. Een week later was ik dan verlost van mijn dikke haardos en ging ik weer goed gekapt door het leven.

Geen Franse kapper

Inmiddels ben ik dik twee maanden op pad en zijn er dus wel meer dan zes weken voorbij. De laatste twee weken liep ik meerdere kapperszaken voorbij. Naast dat ik me niet kon vinden in de prijs voor een knipbeurt, had ik ook gewoonweg geen zin om er naar binnen te gaan. Ik ben eens in Denemarken naar de kapper geweest en daar kwam ik gedesillusioneerd weer naar buiten. Ik moest €90,- betalen en toen ik in de spiegel keek vond ik niet dat ik weer goed gekapt door het leven ging.

Zelf doen

Deze week zat ik weer eens wat te lezen. Brandend Zout van Carolijn Visser dit keer. Met haar verhaal nam ze me mee in haar avontuur op Haïti, waar ze de armoedige stad Cité Soleil bezoekt. Ik sloeg de bladzijde om en haalde een hand door mijn haar, toen ineens de gedachte opborrelde dat ik ook zelf mijn haar kon gaan knippen. Ik bedoel, dat is wat mensen toch doen, als ze alleen op reis zijn? Dat soort dingen.

Ik riep de geest tot de orde en las weer rustig verder. Ik had tenslotte geen kam bij me, laat staan een goede schaar. Carolijn was inmiddels aangekomen bij een klooster waar ze werd opgevangen door zuster Borgia. Ik deed mijn best om bij haar te blijven in het klooster, maar mijn gedachten gingen weer naar het haar op mijn hoofd. Vele bezwaren passeerden de revue, maar het argument dat als ik het in deze fase van mijn leven niet zou doen, ik het waarschijnlijk nooit meer zou doen, won.

Nait slecht

Dus ging ik op zoek naar de beste schaar die ik had. Het werd een soort nagelschaartje. Ik beeldde me de technieken in van Fabrizio en begon voorzichtig een plukje haar af te knippen. Goh. Best leuk. Nog een dan. En nog een. Oké, nu kan ik niet meer terug. Zo ongeveer een half uur was ik bezig om me in de rol van Fabrizio te verplaatsen. De een na de andere techniek schoot me te binnen. De badkamer in de Weinsberg veranderde in een kapperszaak. Na de tijd was er jammer genoeg niet een stagiaire om de aangerichte puinhoop op te ruimen.

De volgende ochtend keek ik in de spiegel. Ik was nog niet helemaal tevreden, dus herhaalde een aantal van de handelingen van de dag ervoor. De achterkant van mijn hoofd deed ik, zoals zoveel de laatste tijd, op gevoel. Na deze fase van finetunen was er voor deze eerste keer één conclusie: Nait slecht.

3 Comments Als je haar maar goed zit

  1. Loes 24/09/2018 at 10:24

    Hahahaaaaaa… heerlijk weer!

    Reply
  2. Irene 24/09/2018 at 22:08

    🙂

    Reply
  3. Kim 02/10/2018 at 17:30

    Fantastisch! Foto?

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *