De balans en andere clichés

Een dikke vijfduizend kilometer gereden sinds ik mijn laatste woonplaats verliet in de zomer. Een mooi moment om eens de balans op te maken. Na drie maanden reizen ben ik aangekomen bij Vida Pura. De plek waar ik de handen uit de mouwen ga steken. De camper staat stil. En dat is maar goed ook. In de laatste honderd kilometer naar dit idyllische oord reed ik twee keer schade. Dakraam en bumper. Het is maar plastic en de één secondelijm is goed hier in Portugal. Maar duidelijk is, dat de scherpte om nog verder te rijden, meer kilometers te maken, er nu niet is. Tijd om stil te staan.

Slovenië versus Portugal

Silvia Witteman schreef afgelopen weekend in de Volkskrant een raak stuk over één of ander nieuw tijdschrift. Menta. Dat betekent munt. In haar column stak ze de draak met al die clichématige uitspraken zoals ‘Als het leven je citroenen geeft, maak er limonade van’ of ‘Geniet altijd van een kopje koffie’. Inmiddels kan ik er behoorlijk wat aan toevoegen. Mijn lijstje met clichés komt nog. Maar ik kan je vertellen, als je op reis gaat, dan kom je nogal in een proces terecht. Een innerlijk proces, wel te verstaan. Over dat innerlijke proces verschijnt deze week een stuk van mijn hand op Happy&Mindful.

Een inkijkje. Bij vertrek had ik het plan om via Duitsland naar het oosten te rijden en een eco-village in Slovenië te bezoeken. Maar dat begon een beetje donker te voelen. Dus sloeg ik af naar het westen, reisde ik door het melancholische Frankrijk en heb ik de laatste weken doorgebracht aan de zonnige Portugese kust. Het typeert precies hoe het gaat. Alles van hoe ik bedacht dat het zou gaan, precies zo ging het niet.

Zomertijd versus wintertijd

Het reizen in de camper is me tot aan het ingaan van de wintertijd soepel afgegaan. Soms zat ik ’s avonds met de kaarsjes aan eens rond te kijken in de camper en verbaasde ik me erover hoe ontspannen ik me erbij voelde. Maar, niks duurt eeuwig. In Portugal is het een uur eerder en met het ingaan van de wintertijd betekende het dat sinds eind oktober het om half zes donker wordt. De temperatuur zakt, dus is het wolkjes geblazen in de camper. Dat was vooral toen de kachel van Weinsberg er even mee ophield en Kees niet in de buurt was. Ik rolde mijn vloerkleedje uit en kleedde me aan met badjas, sjaal en muts. Een mede-camperaar in Tomar vroeg me laatst of ik op expeditie ging. Hij liep rond in een t-shirt, maar ik zag eruit alsof ik nog in de Picos de Europa was. Ik hou van warmte. Dus kook ik ’s ochtends eerst water, die ik zowel voor de koffie als voor een voetenbadje gebruik.

Steden versus natuur

Deze reis kent twee stromen. Die van de steden en die van de natuur. Als ik in de natuur ben, is er verder weinig anders. Dan zorg ik dat ik van tevoren de camper heb volgeladen met water en voldoende eten, om het een week uit te houden. Dan is er rust en weinig afleiding. In de steden sta ik meer open voor andere mensen. Soms raak ik aan de praat met een Duitse pensionada. Zo’n meneer weet me dan snel duidelijk te maken dat mijn Duits niet zo goed is. De man in deze kwestie, die woont in de buurt van Leer, begon over de vorige generatie, dat die veel beter Duits spreekt dan mijn generatie. En dat dat komt omdat er vroeger allemaal Duitse programma’s op de Nederlandse televisie waren, omdat de Nederlandse programma’s zo slecht waren. En dat ik meer met Duitsers zou moeten praten, om mijn Duits wat op te vijzelen. In een perfect uitgesproken Duits volzin heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik geen belang heb bij het spreken van de Duitse taal. ‘Deutsch ist mir nicht wichtig.’  Tschusch meneertje, wiens camper vast kwam te zitten in het zand en wie ik heb geholpen om hem eruit te duwen. Fijne reis. Dag hoor, daaaaaaag!

Reizen versus werken

Zo’n drie maanden heb ik kunnen proeven aan de vrijheid. Logischerwijs rijst dan ook de vraag wat vrijheid eigenlijk is. Bestaat het? Ik trek graag het hele concept van vrijheid in twijfel. Ook daarover later meer. Nu is het moment daar om weer wat ritme in mijn dagen te brengen. En omgeven te worden door andere mensen, reizigers, medeprocesgangers, ervaren yogi’s. Of wie dan ook maar. Op mijn eerste WWOOF-adres kreeg ik van Mohamed een inlogcode voor Workaway. En zo kwam ik uit bij de plek waar twee Nederlandse vrienden hun droom aan het leven zijn. Over clichés gesproken. Ik ga me onderdompelen in de wereld van yoga, composttoiletten, ezels en douches die worden verwarmd door zonnepanelen. YOLO.

4 Comments De balans en andere clichés

  1. Loes 06/11/2018 at 17:56

    Dag hoor, daaaaag 😉
    Mooi El, YOLO!!!

    Reply
  2. Moniek Baars 08/11/2018 at 09:44

    Ik heb je blog laatst gevonden. Was erg nieuwsgierig hoe het je zou vergaan, een jaar op pad en vind het leuk om te je volgen!

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *