De deugden van Burgos

De straten zijn gevuld met ridders en jonkvrouwen. De Rioja stroomt rijkelijk en de gotische bouwwerken steken met kop en schouder uit boven al het nieuwbouwgeweld. Na een paar weken in kleine dorpjes en op afgelegen lommerrijke camperplekken, dompelde ik mezelf dit weekend onder in de deugden van Burgos.

Pelgrims

De stad Burgos ligt in het noorden van Spanje en bevindt zich op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Onderweg zie ik ze lopen. De omgekeerde schelp hangt aan de onderkant van hun rugzak. De oudere mensen dragen een kleine tas op hun rug. Hun bagage wordt vervoerd naar hun volgende slaapplaats. De jongeren hebben een backpack om hun lijf geklemd. De wind waait stevig en de zon brandt fel, ze hebben nog zo’n 600 kilometer te gaan. In veel van de dorpjes die ik passeer staan touringcars geparkeerd op het kerkplein. Verse wandelaars stappen uit en beginnen vanaf deze plekken hun tocht.

Sardientjes

Aangekomen op de camperplek dicht bij het centrum van Burgos word ik overvallen door een lichte paniek. Ik heb vier uur gereden en geen plan B voor het weekend, maar de camperplek staat tot de nok toe vol. Zo’n dertig huizen op wielen zoeken hier hun heil. Ik parkeer Weinsberg even en stap uit. Een Britse man komt naar me toe en vraagt of ik Engels spreek. Dat doe ik, vertel ik hem, en ik vraag hem of hij Nederlands spreekt. Dat doet hij niet, vertelt hij mij. In zijn moedertaal verzekert hij me dat er later op de middag wel een plek vrij komt. Hij kreeg gelijk, om een uur of vijf parkeer ik mijn huis strak tussen twee andere campers. Als sardientjes in een blik.

Kathedraal

Bij de ingang van de kathedraal in Burgos wordt me gevraagd of ik een pelgrim ben. Eigenlijk wel, een pelgrim van mijn eigen bedevaartstocht. Maar dat is lastig uitleggen in het Spaans, dus betaal ik het volle pond. De kathedraal is overweldigend. Voor de € 7,- die ik uitgeef, krijg ik een audiotour in het Nederlands, maar na de eerste zeven episodes steek ik het apparaat in mijn jaszak. De jaartallen en namen zeggen zeggen me weinig. Ik verzin liever mijn eigen verhalen bij de schilderijen, het beeldhouwwerk en de ingemetselde graven.

De ochtend spendeerde ik in San Lorenze el Real, een kerk. Alhoewel ik bekend ben met de gebruiken van de katholieke kerk, kon ik de rituelen tijdens deze dienst niet bijbenen. De collecte en de vredeswens gingen me goed af. De oude man naast me sprak me na de dienst aan. Uit de vele woorden die hij sprak, maakte ik op dat hij nieuwsgierig was of ik naar Santiago de Compostella ga. ‘Si’ zei ik. Dat leek me het makkelijkst en ook meest waarheidsgetrouw. Weer volgden er veel woorden. Wat hij precies zei kon ik niet achterhalen, maar van zijn gelaat droop dat hij me het beste wenst.

Bart

Ik genoot van de stad, van de luxe die Weinsberg me biedt na een dag slenteren, van de wijn en van de zon. Ik zet mijn tocht voort, noordwaarts. Er zijn een paar mannen in mijn leven die Bart heten en met wie ik zonder verwachtingen een beschuitje kan eten. Twee ervan wonen in Spanje. In het noorden woont mijn neef. Ik zag hem twintig jaar niet, nu woont hij op een berg.  Op het moment geldt voor mij beter een verre vriend dan een goede buur.

1 Comment De deugden van Burgos

  1. Irene 08/10/2018 at 19:26

    Je schrijft mooi ell!!! En fijn dat je ons meeneemt op je reis. Veel plezier in Spanje!

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *