De kat is niet onzeker

Als ze maar geen honden hebben. Of ander loslopend wild. Verder maakt het me niet veel uit wat ik hier tegen ga komen. Aangekomen op mijn eerste WWOOf adres loop ik wat onzeker over het terrein. Ik zie niemand, er is geen welkomstcomité. Weten ze soms niet dat dit mijn eerste keer is, dat dat mij onzeker maakt en dat ik daarom graag een beetje aan de hand meegenomen wil worden? Schijnbaar niet. Na wat dolen tussen de velden vol knoflook, uien, paprika’s, sla en wat al niet meer stuit ik op een hip Tiny House-achtig gebouw.

Bonjour!

Door het raam zie ik allemaal mensen. ‘Bonjour!’ Matthieu, de host verwelkomt me. Zeer vriendelijk en amicaal, maar volledig in het Frans. Merde, ik ben te laat begonnen met de cursus Frans. Zo ongeveer tien procent wat hij zegt kan ik letterlijk vertalen. Tien procent komt me vaag bekend voor. Op de rest van zijn woorden geeft mijn brein geen reactie. Tot mijn opluchting schakelt hij redelijk makkelijk naar, hetzij gebrekkig, Engels. Hij neemt me mee op een tour over zijn acht hectare land. Wat een stuk grond en wat ziet het er mooi uit!

WWOOFies

Deze plek is duidelijk ingericht op WWOOFies. In het houten huis is een douche, een wasmachine en een keuken. Alles voor gezamenlijk gebruik. Op het terrein staan een stuk of vier kleine caravans en een paar fietsen die gebruikt mogen worden door de arbeiders. Weinsberg mag ik parkeren ergens achterin een veld, onder een boom. Mijn eigen wc en douche hoef ik de komende weken niet te gebruiken. Toen ik hier vanmorgen binnen onder de douche stond, deed ik steeds tussendoor de kraan dicht. Wat een zonde van het water zeg!

Compost

Het toilet is buiten. Ook in een houten hokje. Niet aangesloten op het riool. Men spoelt hier door met zaagsel. Als de bak vol is, wordt hij geleegd op de composthoop. Die vervolgens weer gebruikt wordt om de grond te voeden. Leve de biologisch verantwoorde groente en fruit! Voor ons WWOOFies liggen de afgedankte stukken groente en fruit klaar, bakken vol. De voorraadkast in de keuken is gevuld met meer dan wat ik thuis gewend ben. 

Matthieu maakt wat eten voor me. Mohamed, mijn mede WWOOFie, zet wat muziek op. Er is geen hond. Wel een kat. Die is alles behalve onzeker en kruipt logischerwijs bij me op schoot. Marion, de buurvrouw, nodigt me uit voor haar verjaardag morgen. Dennis, de vaste kracht, doet zijn best in het Duits wat tegen me te zeggen. Ik kijk eens rustig om me heen en laat de indrukken op me inwerken. Na het eten begeef ik me naar de composttoilet. Ik geloof dat het is begonnen.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *