De kleuren van La Bastide Clairence

Voor de tweede keer deze reis zit ik op een terras. In La Bastide Clairence dit keer, naar het schijnt één van de mooiste dorpjes van Frankrijk. Er is een prachtige kapel uit de zevende eeuw, een bibliotheek, een bakker en een winkeltje met lokale producten. De huizen zijn al enigszins in Mediterraanse stijl, maar toch ademt alles hier nog Frankrijk. Weinsberg staat in de buurt van één van de oudste ‘trinquets’, een sportzaal. Hier werd Pelote Basque gespeeld, een soort kaatsen. En zo wordt mijn Friese bloed weer even van zuurstof voorzien.

Witte overhemden

Even ben ik één van de weinigen op dit terras. De klokken van de kapel luiden en ze brengen me op het idee om zondag de mis bij te wonen. Terwijl ik bedenk welke kleren ik dan het beste aan kan doen, omdat de kleren die ik de laatste tijd draag niet zo gepast zijn voor een ouderwetse zondag, stroomt er een groep mannen door de straat. Allen gestoken in een wit overhemd. De één draagt een keyboard, de ander een standaard voor bladmuziek. Ze schuiven wat tafels naar elkaar toe, bestellen bier, vertellen verhalen.

Gele jurken

Niet veel later volgt een gezelschap dertigers om de hoek. Allemaal stijlvol gekleed, uitgedost. Alsof ze me van inspiratie willen voorzien voor zondag. De term underdressed was niet veel vaker zo goed van toepassing als nu. Met mijn korte spijkerbroek, shirt en sneakers val ik als toerist volledig door de mand. Vergeet daarbij mijn zelf gekapte kapsel niet en het plaatje is compleet. De vrouwen zetten zich netjes naast hun man, er worden foto’s gemaakt. En ook hier wordt bier besteld.

Een rode Eend

Ik aanschouw en vermaak me. Weer eens vind ik het jammer de taal niet te spreken, maar het spel van ontrafelen wordt zo langzamerhand vermakelijk. Net als ik bedenk dat deze horde aan mensen zojuist bij dezelfde gebeurtenis aanwezig is geweest, een bruiloft in de kapel, scheurt er een knalrode Eend de hoek om. Het kersverse bruidspaar glundert en straalt. Samen zetten ze de zon in de schaduw. Het terras danst en even dans ik mee.

Volg de zon

Mijn voorlopig laatste dagen in Frankrijk zijn aangebroken. Na zo’n 3000 kilometer zet ik mijn tocht verder door naar het zuiden en leer ik mezelf de zin ‘Yo no hablo español’ aan. Het mannenkoor verlaat het terras, al zingend ‘Bonne fête’. De heren in pak en de dames in jurk heffen hun glas. In gedachten proost ik mee, want een mooiere uitspraak is er niet. Reizend door Europa, schurend tegen de Spaanse grens, denk ik ‘Het is een mooi feest’

2 Comments De kleuren van La Bastide Clairence

  1. jelt 01/10/2018 at 18:21

    machtig

    Reply
  2. Loes 01/10/2018 at 20:03

    Wat mooi weer el… 😚

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *