Thuis in Friesland

Foto door Dani Aláez via Unsplash
Foto door Dani Aláez via Unsplash
 

Er hangt een vage mist boven het wad. Door de waas heen speur ik naar de vuurtoren van Ameland. De wind blaast mijn gedachten terug naar Tarifa. Daar kleefde het zand aan mijn blote voeten. Op de plek waar ik nu ben vermengd schapen poep zich met vers gemaaid gras onder mijn schoenzolen. Nergens ben ik zo thuis als in Friesland. Het is geen trots, geen drang om de Friese cultuur te promoten. Het is een existentieel gevoel van thuis zijn. De groene weiden, het water en de ruimte in de lucht. Niet voor niets sliep ik in deze reis zo vaak langs de kust. Het gerommel van de zee op de achtergrond gaf me de vrijheid waarnaar ik zocht.

Het is al tijden een tijd van bezinnen en ook deze dagen neem ik de tijd. Gister vierde ik mijn verjaardag en kreeg ik tekeningen en kleffe kusjes. Vierendertig ben ik geworden. Vroeger ging jarig voelen gepaard met het gevoel van blijdschap. Blijdschap om cadeaus, aandacht, taart. Het jarige gevoel kende ik niet meer zo goed. Maar ik voel me nu al tijden jarig. Hiep hoi. Het jarige kind in mij was simpelweg blij om samen te zijn, te vieren, te verbinden. Deze elementen zijn prachtig verweven in de reis. Er ontstaan verbindingen met nieuwe mensen die net als ik zoeken naar hun levensvisie. Een antwoord zoeken op de vraag wat hoofdzaak is en wat bijzaak is. Ondertussen vind ik mezelf terug in gezelschappen die zo eigen zijn. De geschenken van deze reis laten zich elke dag opnieuw aan me zien.

Spontaniteit

De laatste kilometers van de reis maakte ik op de rit van Maastricht tot Franeker. Ik reed er een paar dagen over, om te acclimatiseren in Nederland. En ook in deze fase van de reis werden er clichés bevestigd. Nederlanders, maar even als groep bekeken, zijn druk. Agenda’s zijn, net als de wegen, vol. Ik vaar kalm op leegte. Leegte in de ruimte om me heen en leegte in mijn dag. Ik vertik het mijn nieuwe gewoontes op te geven. En dus heb ik de eerste hobbels in mijn thuisland al genomen. Aanpassen of vernieuwen? Meegaan of stilstaan? Het is de pracht van de reis. Er rijzen nieuwe vragen. Over spontaniteit, leegte en rust. Er is een wereld te winnen en ik ben in vorm.

Pubers

In het midden van het land hield ik stop bij het Maartenscollege in Harderwijk. Het laatste lesuur van het nichtje van bijna vijftien was uitgevallen, dus we hadden ruim tijd. We reden naar haar huis en drukten stevig op de toeter. Het neefje van tien kwam naar buiten stormen. Wat een hereniging was dit, het leek alsof ze een meter waren gegroeid. We reden naar het IJsselmeer, zij verlekkerden zich aan een ijsje, ik aan het water. Een paar dagen later vind ik mijn broer en zijn hogedrukspuit terug op het dak van de camper. Kort daarvoor kreeg ik van mijn moeder een tas vol schone was mee. Vrienden trekken naar het wad. Ik ben thuis en de verbinding doet het nog.

2 Comments Thuis in Friesland

  1. Madeleine 26/05/2019 at 09:19

    Wat mooi geschreven!

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *