Heimwee

Alle remmen zijn los. De ballast is overboord. Als een gelouterde vrachtwagenchauffeur manoeuvreer ik Weinsberg door smalle straatjes met laaghangende balkons op Sardinië. De meeste dorpjes op dit eiland hebben zo rond de drieduizend inwoners. Om en nabij hoor, pin me er niet op vast. Het zijn kleine gemeenschappen. Ik rij een dorp binnen, zie een verlaten tankstation, een cafetaria waar ze vis verkopen, een kiosk waar de krant over de toonbank gaat en als ik het tref, staat er een klein kerkje. Toen ik door Baunei reed stopte ik om de kerk binnen te gaan, de deur stond open. Ik stak een kaarsje aan voor mijn familie en reed verder door het stille en nog verlaten Sardinië.

Hagelslag

De stilte en verlatenheid overvielen me de afgelopen weken. Ik kreeg heimwee. Ouderwetse heimwee die ik vroeger had als ik uit logeren was. Op die momenten was mijn liefste wens dat ik thuis was. En die wens stak venijnig de kop op terwijl ik langs de mooiste kustlijn van Europa reed. Ik voelde me alleen en vroeg me om de haverklap af wat ik aan het doen was. Was het allemaal wel goed geweest zo? In deze reis heb ik tenslotte geen doel, anders dan het schrijven zijn welverdiende plek in mijn leven te geven. Dat is wat ik nu doe en ik bedacht me dat dit net zo goed vanuit Nederland zou kunnen. Hagelslag en pindakaas kan me gestolen worden, maar mijn fijne mensen zou ik graag weer dichtbij hebben.

Nooit alleen

Toen kwam beeldend kunstenaar Annette Wessels weer in beeld. In Pergola gaat ze binnenkort aan de slag met de creatieve kracht van een groep studenten. Ik belde haar. ‘Annette, zal ik langskomen en wat voor je schrijven?’ Dat was snel rond. Een paar dagen nadat we onze plannen hadden beraamd, belde m’n zus: ‘Zal ik langskomen met Thijmen? Hij mist je zo’. Een jongetje van zes, mijn kleine neefje, komt over een paar weken in het vliegtuig naar me toe. Ongekend. Weer wat later had ik een vriendin over de vloer hier in Italië. En zo werd ik in een fase waarin mijn gedachten me naar huis duwden, gevoed met energie van thuis. Het suste mijn heimwee en wakkerde mijn reislust aan.

Kop d’r bij

Deze impuls betekent dat ik het hoofd koel moet houden. Door de ademhalingsoefeningen van Wim Hof en het baden in de zee, word ik steeds kalmer. Rustiger en meer ontspannen. Zo ontspannen dat ik vorige week dacht Weinsberg wel even achteruit in te kunnen parkeren tussen vijf bomen. Met de klapramen open. Dat ging dus niet en ik reed een raam dwars door. Toch bleef ik in mijn ontspannen modus, wat maakte dat ik een paar dagen later eenzelfde soort akkefietje had. Met ducktape kom ik een heel eind, maar mijn representativiteit neemt wel af. Het neigt naar een trailer trash-achtige uitstraling. Even de kop erbij houden dus.

Kleinigheidje

Op het strand, toen ik mezelf had klemgereden, was er een Italiaanse meneer op leeftijd die me vroeg een andere plek te zoeken. Het perfecte plekje wat ik had uitgekozen was niet bedoeld voor metershoge campers. Akkoord, ‘scusi’ wist ik met een lach uit te brengen. De Italiaan, voor wie familie op één staat, hielp me uit de benarde positie te komen. Terwijl hij via het zijraam zijn blik door de camper liet gaan, vroeg hij of mijn familie acherin zat. ‘Solo’, zei ik. Hij gaf me een tik op m’n hoofd. Ondertussen had ook hij het boompje over het hoofd gezien, maar bleef net als ik rustig. ‘Pocco’, zei hij. Inderdaad, het is maar een kleinigheidje. En kleinigheidjes hou je toch.

2 Comments Heimwee

  1. Moniek Baars 02/04/2019 at 09:53

    Wat fijn Ellen, je relaxte zelf zijn. Nu vond ik je nooit druk, maar ja ik ken je natuurlijk ook nauwelijks. Je verhalen maken dat anders. Fijn, zeg ik gewoon nog een keertje.

    Reply
    1. Ellen Postma 13/04/2019 at 14:18

      Ha Moniek! Wat fijn dat je meeleest 🙂 En dat je me op deze manier wat leert kennen. Ik kijk uit naar de Souffleur, dan hebben we het erover 🙂

      Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *