Schaapjes op het droge

Foto door Stephen Crowley via Unsplash

Van die mensen die menen dat ze altijd als eerste aan de beurt zijn, daar hou ik niet zo van. Ik was net aan boord gestapt van het schip ‘Cruise Barcelona’ voor de overtocht van Spanje naar Italië. Onder de indruk als ik was van de grootsheid van dit schip, toen ik moest inchecken bij de receptie hield ik mijn blik strak op de wachtenden voor me in de rij. Je hebt onoplettende rij-gangers, volk dat geen aandacht besteed aan in welke rij ze gaan staan en toch altijd als eerste aan de beurt zijn. Ik behoor tot een ander volk.

Titanic

Dus toen hij aan kwam lopen en zich direct bij de receptie meldde, begon ik lichtelijk te stomen. Voor ik goed en wel besefte dat we hier met een ongegeneerde voordringsituatie te maken hadden, liep hij al met zijn kamersleutel de trap op. Wel ja. Ik was net aan boord gestapt van een soort Titanic, terwijl ik een aftandse ferry verwachte. Dus ik besloot dit kleinigheidje gauw achter me te laten. Ik nestelde me in mijn privéhut met warme douche en dacht aan Weinsberg die in het ruim van dit schip stond kou te kleumen. Ondertussen galmde Wim Hof z’n stem door mijn hoofd, dus ik douchte fris af.

Zeeziek

De zeeziekpillen, en het plastic zakje dat ik voor de zekerheid in mijn tas had gestopt, had ik niet nodig. Dat ik niet doodziek over de reling van dit schip zou gaan hangen, was te gek. Toch, enig avontuur voor grootste verhalen nadien had ik als beginnend schrijver kunnen waarderen. Onder de gitzwarte sterrenhemel maakte ik dus maar een kalme avondwandeling over het dek. Wat een mijlpaal, deze bootreis. Onderweg naar huis, maar toch nog zo op reis. Vrijer dan ooit, met steeds iets meer vat op vrijheid.

Voetjes van de vloer

De volgende ochtend ontwaakte ik op tijd. Een kijkje door het kajuitraampje vertelde me dat we nog midden op zee waren. In m’n hum stapte ik weer onder de douche, trok m’n joggingbroek aan en waagde me over de vloerbedekking van de smalle gangen vol hutdeuren naar het bovendek. Even kreeg ik zin om via de immense wenteltrap naar de balzaal te lopen en een dansje te wagen met Leonardo. Maar er was geen wenteltrap en ook geen Leonardo, dus ik sloot in het restaurant achteraan in de rij voor mijn eerste Italiaanse kopje koffie.

Cafe dolce

Terwijl ik me rustig richting de toonbank bewoog, schoot hij voor me langs. Alweer. Deze man, die me aan Mohamed deed denken, nam alle tijd om zijn bestelling voor hem en zijn familie door te geven. Ik dacht dat ik het in Keulen hoorde donderen. Angstvallig keek ik om me heen. Werd ik hier nu in het ootje genomen door Bananasplit? Mijn blik snelde zich naar de man achter de toonbank en mijn ogen gleden over zijn lichaam. Nee, dit was geen vermomde Frans Bauer. Er was een brutale aap aan boord die op voordringen zat en vandaag was hij me wederom te snel af. Knap staaltje werk, ouwe.

Italiaanse schapen

Al met al was dit het enige akkefietje op een bootreis van veertien uur. Voor ik het wist trapte ik Weinsberg weer op z’n staart en reden we langs de betoverende kustlijn van Sardinië. Ik manoeuvreerde mijn huis op wielen door de smalle straten van schilderachtige dorpjes. De oude Italiaanse mannetjes zagen er precies zo uit als in de film. De flamingo’s deden alsof het heel normaal is dat ze hier zijn. En ook al zijn er op dit eiland meer schapen dan mensen, in de hoofdstad Cagliari beleefde ik reeds mijn eerste Italiaanse Ecstatic dance-avondje.

1 Comment Schaapjes op het droge

  1. Joost Vink 19/03/2019 at 08:02

    Vat op vrijheid. Mooi gezegd. En klinkt paradoxaal. Maar blijkbaar toch mogelijk.. Vat de Vrijheid!

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *