Tevreden

Foto door: Thijmen de Vries

Kalme koe

Vandaag zag ik een koe lopen. Kalm beweegt ze zich in een groene weide. Ze is alleen, er is niemand om haar heen. In de verte zie ik haar kudde. Grazen, loeien, plassen. De tevreden tred van de koe verraadt haar vastberadenheid. Ze is op weg naar haar kudde. Ik keek naar de koe en dacht: ‘Dat ben ik’. Ik beweeg me kalm door de groene weides van Frankrijk. Nog even bekijk ik mijn kudde van een afstand alvorens ik me er weer bij voeg. In een stroom van gedachten laat ik de rijkdom van de reis tot me komen. Een fractie van een seconde later trekt een tegenliggende vrachtwagen mijn aandacht. Ik ben weer wakker en besef me dat ik me aan het identificeren ben met een koe. Het is tijd om naar huis te gaan.

Kom van die berg

Deze week zei iemand tegen me: ‘Kom maar van die berg af’. Ja, dat ga ik doen, ik kom eraan. Maar ik zit hier zo lekker. Laatst gelukzalend te zijn samen met mijn neefje Thijmen en mijn zus. Na een tocht in auto, trein, bus, vliegtuig en taxi bereikten we ons paleis. Tien maanden na het vertek van zijn buitenhuis betreedt de koning opnieuw zijn troon. Vanaf de omgedraaide bijrijdersstoel laat Thijmen zijn blik door de camper gaan. Een grijns van oor tot oor. Zo ziet tevredenheid eruit dus, denk ik. Aandachtig bekijkt hij het prikbord. ‘Tante Ellen, van wie zijn al die kaartjes?’ Ik vertel hem dat ik ze heb gekregen van mijn vrienden, mijn kudde. ‘Die zullen wel blij zijn dat je weer naar huis komt’.

Tien per dag

Het joch is zes en heeft alles zo haarfijn door. We hebben heerlijke dagen, zwemmen samen in de zee en maken een tekening. Hij vindt dat ik al goed handen kan tekenen, in de lucht doet hij voor hoe hij handen tekent. Een streep overdwars met vijf sprieten erop. Terwijl ik hem op de foto zet, vraagt hij of hij ook foto’s mag maken. Even twijfel ik, want de camera is duur. Ik betrap mezelf op mijn beperkende gedachte, hang de camera om zijn nek en leer hem een foto te maken. We maken de afspraak dat hij tien plaatjes per dag mag schieten. Na twee dagen vraag ik hem hoe hij dat nu doet, foto’s maken. ‘Ik kijk eerst goed rond en als ik iets zie wat ik nog een keer wil zien, dan maak ik een foto’. En zo staat mijn camera na een paar dagen vol met shofels, vrachtwagens, campers en vogels. Van alles is één foto gemaakt.

Het verhaal vertellen

Ik ben dus onderweg naar huis. Eerder dan verwacht. Later dan verwacht. Geen idee eigenlijk. Ik leerde leven bij de dag. Dat een plan maken alleen maar herrie schopt. Ik leerde luisteren, voelen, dansen en delen. Ik leerde dat ik nog zoveel te leren heb. Maar ook dat ik wat te vertellen heb. Een verhaal, over groei en ontwikkeling. Over lege tijd en over zorgen voor jezelf. En dat verhaal ga ik vertellen. Hier, op deze plek, in geschreven stukken. Voor de klas, aan de millenials. Bij het vuur, aan vrienden. Op de schommel, aan mijn neefjes en nichtjes. Aan jou. Ik ga het vertellen aan iedereen die het horen wil. En ik ga luisteren. Want ik leerde zoveel van de verhalen om me heen.

Luister

Je hoeft alleen maar naar de ander te luisteren, dan luistert de ander naar jou. Luister maar. Je hoeft alleen maar naar de ander te kijken, dan kijkt de ander naar jou. Kijk maar. De koning van de camper zal gauw zijn troon weer bestijgen. Ik genoot van zijn genieten. Zijn tevredenheid maakte mij tevreden. Zijn lach liet mij lachen en zijn zingen deed mij zingen. ‘Ellie,’ zegt hij liefkozend, ‘wij horen bij elkaar he?’. Ja jongen, wij horen bij elkaar.

En dan nog een liedje. Ik vertelde mijn verhaal en de luisteraar deelde dit lied met me.

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *