Daar boven op die berg

In een klein vissersdorpje aan de noordkust van Spanje neem ik plaats in een klein barretje, een keet, met een veredelde blauwe partytent eraan. Gister zocht ik mijn neef op. Hij bouwt samen met zijn vriendin aan een zelfvoorzienend leven in het noorden van Spanje. Nu ben ik weer alleen. In deze bar bestel ik een Rioja, betaal en ga zitten op het blauwe bankje dat net buiten de tent staat. Vanaf hier heb ik zicht op de donkerblauwe hemel waar de lichtblauwe wolken voorbij schieten. De televisie binnen laat een voetbalwedstrijd zien. Het stroomt binnen. Vrienden komen, geven elkaar twee zoenen en bestellen bier. Ondertussen komt er een foto van mijn vrienden binnen op mijn telefoon. Zij drinken bier in Groningen, ik wijn in Foz. Ik mis, maar geniet.

Zelfvoorzienend leven

Vanmiddag reed ik uit Arriondas, een perfect oord voor de fanatieke kanoër of andere buitensporter. Hier trof ik Bart, mijn neef. En zijn vriendin Tina. Er was geen camperplek, dus parkeerde ik Weinsberg op een gewone parkeerplaats. Mijn eerste illegale plek. Bart haalde me op in zijn heroïsche zwarte Citroen C15. Voordat we naar boven trokken, reden we eerst langs de waterbron en vulden ze hun jerrycans met bronwater. Ik sprak met Tina en al snel werd duidelijk dat voor haar een langgekoesterde wens in vervulling was gegaan. Een plek, een eigen huis, in de rust, in het groen, op weg naar een zelfvoorzienend leven. Niks geen nul op de meter, gewoon helemaal geen meter.

De weg omhoog

De achterbank werd vrijgemaakt en ik beleefde een tocht naar boven die me gelukkig stemde dat ik Weinsberg had achtergelaten in het dorp. Na de eerste kilometers verharde weg, veranderde het pad in een hobbelende weg met haarspeldbochten kort op elkaar. Al toeterend reden we omhoog. We ontweken de koeien en de honden en kwamen veilig aan op zo’n 800 meter hoogte. Boven op de berg was het op een paar koeienbellen na stil. Het gebergte van Picos de Europa had ik net achter me gelaten, maar deze dook in de tuin van Bart weer op uit de mist. Het leek alsof hun paradijs tegen de berg aan was geplakt. De tuin liep naar beneden, het was een soort downhillen hier, maar dan met de benenwagen. Oude appelbomen en mandarijnbomen kwamen we tegen op onze weg naar beneden. Ik at een zure appel en een goudbes.

Familias

Zo’n vijftien jaar zag ik hem niet. Nu trof ik hem in hun huis, zonder stroom, zonder stromend water, maar met een hout gestookte oven. We dronken eigen gebrouwen cider en bier uit blikjes. In het dorp aten we menu del dia en deden we water bij de wijn. Wat was het een rijke ontmoeting op deze reis. In juni schitterden we beide van afwezigheid op de eerste neven- en nichten reünie in het midden van ons geboorteland. Maar hier, in het noorden van Spanje, ontstond onze eigen reünie. We spraken over vroeger, over nu en over de toekomst. Het raakte en vervulde. Van alles wat de pastoor in de kerk in Burgos preekte begreep ik één woord goed. Familias.

3 Comments Daar boven op die berg

  1. Loes 15/10/2018 at 21:59

    Zo fijn om stukjes te lezen over wat je doet. Doen we toch nog een beetje mee. En ook erg fijn die #2minread 😉 #spanningsboog

    Reply
  2. Franny 30/10/2018 at 15:54

    Love it! Zo mooi geschreven..

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *