Een eerste verhaal uit de vallei

De katten zijn op dieet. Met elke keer nieuwe vrijwilligers als bewoners van dit Portugese boerderijtje, is het eetpatroon van de katten die hier wonen moeilijk te monitoren. Mijn taak als nieuwe vrijwilliger is om de katten te voeren. Maar minder dan ze gewend zijn. Dus heb ik als niet-katten-mens elke dag drie smekende katers die zich langs mijn been krullen. Ook de kippen hebben honger. Als ik naar buiten loop, staan ze te dringen voor het hek. Bij het opengooien van het hek struikelt het pluimvee van enthousiasme over elkaar heen. Nooit eerder heb ik de tred van de kip zo goed bekeken. Het is hilarisch.

Ratelslang

Een slang zag ik ook laatst. Het was een kleine, een ratelslang. Ik wist dat het eraan zat te komen. Hij lag daar gewoon, op het pad, niks te doen. Daar had hij alle recht toe, want ik ben hier in zijn habitat. Een prachtige vallei. Het is een plek waar de natuur nog zijn gang kan gaan. En waar een slang zich vrij voelt om midden op het pad te gaan liggen. Ik rende niet weg toen ik de slang zag. Ik liep wel iets sneller de berg op. Een beetje als een enthousiaste kip.

Vrijwilligerswerk

Vijf dagen per week, vijf uur per dag zet ik me hier bij Vida Pura Portugal in als vrijwilliger. Ik maak jampotten schoon, gooi takken door de shredder, raap stenen uit een veld, schil peren, voer online teksten in, bouw een hek van gaas om de broccoliplant, geef de kippen en de katten voer, serveer ontbijt aan de gasten, volg een yogaklas, krijg acupunctuur, bezoek een ecovillage, onderga mijn eerste Qigong-les, en zo meer. Eerlijk is eerlijk, na al die maanden vrijheid is het best even wennen om vijf dagen per week paraat te staan. Toch, het ritme is fijn. En vooral, de mensen zijn fijn. Een wekker heb ik niet nodig. Geheel volgens Mediterraanse stijl start de werkdag om half tien.

De kracht van de natuur

Ik ontmoet mensen die op een zeker moment in hun leven hun bestaan drastisch hebben omgegooid. Ze zijn gaan reizen, waren op verschillende plekken op de wereld en besloten zich in deze regio van Portugal te vestigen. Er zijn veel Nederlanders, Duitsers en Engelsen. Sommigen kochten een kleine ruïne, anderen bouwden vanuit het niks een retreat-oord in de vallei en weer anderen settelden zich met elkaar in een kleine community. Wat opvalt is, dat velen in deze regio tot rust kwamen. Dat gebeurt mij ook. Hier in deze groene oase voel je de kracht van de natuur om zich heen slaan. Bij volle maan is er geen ontkomen aan het licht. Als het regent, stroomt de rivier over. En als het stil is, is het ook echt stil. Rust om je heen, gerommel in de ziel.

Wakkere mensen

Ik ga met ze praten, met de mensen die hier zijn gaan wonen. Niet alleen ben ik benieuwd naar wat maakt dat ze hier zijn gaan leven. Ik wil ook graag weten wat voor hun de kern is om te blijven. De meesten verdienen niet veel geld, zien hun familie en vrienden uit hun thuisland weinig en vertier is er dicht bij huis niet veel. Ik begin inmiddels wel wat te missen. Een film op zondagmiddag in de bioscoop, een concert op zaterdagavond, of gewoon even lekker struinen door de bibliotheek. Voor degenen die hier zijn gebleven, weegt het op tegen datgene wat ze er voor terugkrijgen. Ik ga naar ze kijken en ze bevragen. De verhalen volgen!

2 Comments Een eerste verhaal uit de vallei

  1. Sandra 27/11/2018 at 20:25

    Leuk om te lezen El! 😊

    Reply
  2. Gwennie 28/12/2018 at 11:13

    Stoer, om de ratelslang de ratelslang te laten… Ooit zijn wij er een tegengekomen in Amerika en mijn benen werden toch wel wat wiebelig van al dat geratel… 😉

    Reply

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *