21-daagse watervasten | Dag 19

Vannacht heb ik besloten om de watervasten vroegtijdig af te breken. Het is de tweede nacht op rij dat ik in de verste verte de slaap niet kan vatten. Naast dat mijn maag pijn doet van de honger, voel ik opnieuw een hongergevoel in mijn keel. Dit gevoel heb ik de afgelopen twee weken zo nu en dan gehad, maar deze nacht voel ik het continue. Dit schijnt het teken te zijn van het lichaam dat het nu echt toe is aan voedsel, voordat het over gaat tot het verbranden van spieren (en uiteindelijk organen) als brandstof. In dit artikel legt Dr. Joe Fuhrman verder uit wat het verschil is tussen ‘toxische honger’ (wat je voelt in je maag) en ‘echte honger’ (wat je voelt in je keel).

Luisteren naar het lijf

Er komen gedachten op of ik niet gewoon door moet zetten. Of dit niet, net als de andere dieptepunten tijdens de vasten, een fase is waar ik doorheen moet. Die ik, zoals ik eerder schreef, moet doorleven en voorbij moet laten gaan. Maar mijn lijf spreekt en ik heb beloofd beter naar haar te luisteren. Het gevoel dat met name overheerst, is dat ik goed voor mezelf wil zorgen. Lang hoef ik er dan ook niet over na te denken of ik deze watervasten op karakter door ga zetten tot dag éénentwintig. Hetgeen wat ik aan het leren ben, is grenzen herkennen en ernaar handelen. En het is zo klaar als een klontje: deze watervasten is op zijn einde gekomen. Dus eigenlijk voel ik me deze nacht – ondanks dat ik niet slaap – best wel blij. 

Op naar de Ekoplaza!

De volgende ochtend, brak als ik me voel, stap ik met een grote glimlach op mijn fiets. Ik ga boodschappen doen! Ik heb me goed verdiept in hoe ik deze vasten wil doorbreken en heb besloten om groene sapjes te gaan maken. Er staat een mooie slow juicer in mijn keuken, dus bij de Ekoplaza haal ik allerlei verse biologische groenten. Ik kan niet wachten om mijn lijf te voeden met al deze fijne producten! De Ekoplaza verkoopt ook fijne kokosyoghurt en ik neem wat zuurkool mee voor het moment dat ik weer vast voedsel wil nemen. Sommige mede-vasters eten de eerste drie dagen na hun watervasten niets anders dan watermeloen. Ik heb besloten af te gaan op waar mijn lichaam om vraagt.

Een helend warm kopje soep

Eenmaal thuis snij ik de broccoli, wortels en bleekselderij in stukjes, zet de slow juicer aan en…die besluit er na vijf seconden mee op te houden. Ik loop alles na, haal hem uit elkaar en zet hem weer aan, maar er gebeurd niks. Jawel hoor, precies op dit moment, op dit bizarre moment houdt mijn slow juicer ermee op! Is dit een teken van het universum dat ik deze watervasten toch op karakter door moet zetten? Hell no! Ik besluit het als een teken te zien van het universum dat ik mijn watervasten op een andere manier moet doorbreken dan met groene sapjes. Dus pak ik een pannetje, kook ik de groenten met een beetje bouillon en zit ik zo’n half uur later een heerlijk warm soepje te eten.

Kom maar op met die pro-biotica!

En dat was heel fijn! Ook al kon mijn maag nog niet meer dan tien kleine lepeltjes soep aan, het was een heerlijke sensatie om weer eens iets anders dan water tot me te nemen. De rest van de dag heb ik nog wat meer soep genomen, een beetje kokosyoghurt en in de avond een klein schaaltje zuurkool. Laat de goede bacteriën m’n darmen maar weer voeden! De dag was goed, ik was in mijn nopjes dat de strijd van het niet eten nu achter me ligt en dat ik langzaam maar zeker weer kan werken aan de opbouw van mijn darmflora.

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 19. In de laatste blog in deze serie ga ik verder in op hoe ik de dagen na mijn vasten verder ben gegaan met eten en wat – op dit moment – de effecten van de watervasten op mijn lijf zijn geweest. To be continued!

Wil je geen verhaal missen de komende tijd? Laat dan even je email adres achter! (Ingeschreven en geen bevestigingsmail ontvangen? Check dan even je ongewenste e-mail).

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *