21-daagse watervasten | Dag 11

Vandaag is de elfde dag van mijn 21-daagse watervasten. Na deze dag ben ik over de helft en het voelt ook echt aan dat ik midden in de vasten zit. Er zijn nog heel wat dagen te gaan en gek genoeg voelt dat ook goed. Het is een intens proces, er komt van alles los en ik blijf voelen dat ik mijn lichaam en geest de tijd wil geven om dit proces in alle rust door te maken. Ik heb ook niet het gevoel dat mijn lijf al ‘klaar’ is met het verwerken van alle toxinen uit mijn lijf en zou het daarom bijna jammer vinden als het morgen voorbij is.

Het lichaam lijkt zich aan te passen

De nacht was fijn. De slaap was niet zo diep, maar ten opzichte van de eerste week heb ik lang geslapen. Wat ook fijn was, ik hoefde eens geen nachtelijk uitstapje te maken naar het toilet! Er lijkt dus langzaam maar zeker wat te veranderen in mijn systeem. Tegen het middaguur rolde ik kalmpjes aan uit mijn bed. Het zonnetje scheen door het raam van mijn kamer en ik voelde geen honger. Heerlijk! Waar ik gister volle energie had om te schrijven en ideeën uit te werken, daar lonkte vandaag Outlander meer. Dus weer een mini binge-watch gedaan met Claire en James. Lovely.

Het eczeem vlamt weer op

Wat vandaag als een tegenslag voelt, is dat mijn eczeem op mijn handen weer aan het opvlammen is. Gister leek het zo goed te gaan en dat gaf me een gevoel van vertrouwen in deze 21-daagse watervasten. Het aanpakken van het eczeem is één van de belangrijkste reden dat ik deze vasten doe en ik ben daarom ook mega scherp op de ontwikkeling ervan. Het heeft een behoorlijk impact op mijn stemming, zo blijkt. Nu het vandaag weer opvlamt, voel ik me verdrietig en bijna machteloos. Als dit niet de oplossing is voor het herstellen van mijn darmflora en het voorkomen van mijn eczeem, wat dan wel?

De zorgen van mijn naasten

De middag wordt in beslag genomen door dit soort gedachten. Daarnaast speelt ook dat zowel mijn familie zich zorgen om me maken. Ze zijn bang dat ik aan deze vasten onderdoor ga. Iets wat ik begrijp, want als je dit proces niet zelf doormaakt en van een afstandje moet bekijken, heb je geen idee wat er echt gaande is. Ik leg ze zoveel mogelijk uit over wat er in mijn lichaam gebeurd en neem ze mee in het proces. Tegelijkertijd besef ik me dat dit echt mijn proces is en dat ik degene ben die de hobbels in dit proces moet nemen. 

Zinnen verzetten

Dus pak ik mijn fiets uit de schuur, zet ik hem op de kop in de tuin en begin ik hem schoon te maken. Het is heerlijk weer en het is een goede manier om mijn gedachten te verzetten. Mijn lichaam voelt goed, er is energie en geen honger of pijntjes. Na de schoonmaakactie besluit ik nog om een klein stukje te gaan wandelen. De peesontsteking aan mijn voet is nog niet hersteld, maar de stukken die ik achter elkaar kan lopen, worden steeds groter. Achthonderd meter staat deze keer op de teller!

Dankbaarheid borrelt op

Na dit alles doe ik nog een dutje en in het begin van de avond besteed ik wat tijd aan meditatie en de ademhalingsoefeningen van de Wim Hof Methode. Er borrelt weer een beetje een honger op, maar dat gevoel is inmiddels zo gewoon geworden dat het me niet meer zo beïnvloed. Na wat schrijfwerk in de avond zit dag elf erop! Over de helft, op naar de laatste week. Ik blijf benieuwd wat elke nieuwe dag me gaat brengen. Ondertussen ben ik dankbaar. Dankbaar voor het feit dat ik dit proces met mezelf ben aangegaan. Dat ik de rust in mijn lichaam en geest heb gevonden om op deze manier goed voor mezelf te zorgen.

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 11! Hier lees je het verslag van dag 12💧

Wil je geen verhaal missen de komende tijd? Laat dan even je email adres achter! (Ingeschreven en geen bevestigingsmail ontvangen? Check dan even je ongewenste e-mail).

Leave A Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *